Yorgunum!..

sessizliğini dinledim uzun süre. düşündüm taşındım, çözümünü bulamadım. yüzün geliyor gözlerimin önüne. gözlerinde boğuluyorum. özlemek neden bu kadar yorar insanı? yorgunum… konuştuklarım incir çekirdeğine yetmiyor. çünkü ben avazım çıktığı kadar susuyorum. yaşananların üzerini örtecek kadar şeffaf bir kelimemde yok üstelik. bu aralar kendime hep suçüstüyüm. ıslah olmaz bir özlemim ve korkak bir mantığım var. sana bişeyler söylemek, bu suçsuzlukların ortasında birini suçlu bulmak istiyorum. ama kimi sanık kürsüsüne oturtup, kimi yaşananlara tanık yapıp, kimin kalemini kime kırdıracağımki? cevapsız sorulara bir yenisini eklemekten başka bir şey yapamıyorum. bu bilinmezelerin ortasında senin gerçekte neyin olduğumu öğrenmeye çalışıyorum hala!

şimdi söyle bana. bir kalbe kaç sevgi sığar? ya da bir aşka kaç aşk?